บ่ายคล้อยวันนี้ฝ่าความร้อนไปเดินสะพานเหล็กมา กระเป๋าตังที่ตอนแรกเริ่มพองๆก็มีอันต้องฟีบลง..สาเหตุไม่ใช่อื่นไกล เพื่อไปถอย น้องไอติม หรือ NDS Lite สีชมพูใสปิ๊ง เลิฟ เลิฟ เห็นแล้วโรคหัวใจกำเริบ อยากจะมีความรักมันซะเดี๋ยวนั้น (เอ้ย ไอ้เว่อร์) กับ พา ไอ้อ้วน NDS ตัวใหญ่เก๋ากึ้กไปเข้าอู่ซะหน่อย คาดว่าหลังจากผ่านศึกมาแรมปี ด้วยน้ำมืออันหนักหน่วงของเรา ทำให้สติ๊กเกอร์กันรอยหน้าจอมันทะลุ..ช่าย ทะลุเลยอ้ะ

หลังจากได้ยินประกาศิตจากร้านมาว่า ไอ้อ้วน ซ่อมได้แต่ไม่มีอะไหล่ กำลังใจก็ลดวูบลงมา รีบพาน้องไอติมกลับบ้านบัดเดี๋ยวนั้น พอกลับมาก็ลูบๆคลำๆเล่นๆนิดหน่อย (ลืมบอกไปว่า น้องไอติม บ่จ้ายของเฮา อ้ะ) ข้าพเจ้าก็อยากจะกรีดร้องให้ลั่น ทะมายมันถึงหะรูหะรากว่าไอ้อ้วนเพื่อนยากยิ่งนัก อยากด้ายยยยเง้อ แต่ทว่าจะกรีดร้องไปก็คงไม่มีใครได้ยิน ถ้าได้ยินคาดว่าอาจจะโดน Backhand จากท่านแม่ได้ ไปญี่ปุ่นมาไม่ทันไร กลับมาดันจะเอาของที่ Made in Japan อีก แต่ครั้นจะไปจำนำไอ้อ้วนก็ใช่ที่ ของเราซื้อรึก็เปล่า ไปข่มขู่อายัดเค้ามาเป็นของตนเอง เฮ่อ ดูกันเอาเองละกัน

ไอ้อ้วนจอเล็กกว่าน้องไอติมอีกนะเนี่ย เชื่อเค้าเลย ละเดี๋ยวดูภาพนะ

อันนี้ภาพของไอ้อ้วน

อันนี้ของน้องไอติม โหยย..คนละสีเลยอะ สดใสปิ๊งปั๊งมาก แต่ไม่รู้จะทนมือทนเท้า(!!?) เรารึเปล่า เหอๆ