2007/Apr/28

เมื่ออาทิตย์ก่อนมีน้องเหมียวตกลงมาจากบนเพดาน มันก็ตกลงมาพร้อมกับหม่าม๊ามันหรอกนะ แต่ยังไงไม่รู้หม่าม๊ามันทิ้งเจ้าตัวนี้ไว้ละหายแว๊บไปเลย จนหลายวันแล้วมันก็ไม่กลับมา น้องเหมียวก็เลยกลายเป็นสัตว์เลี้ยงอีกตัวไปโดยปริยาย

วันแรกๆที่มันตกลงมาแทบจะไม่กินอะไรเลย ให้อะไรก็ไม่เอา จนสุดท้ายต้องเอานมกรอกปากเลยอะ หลังๆมามันก็เริ่มกินได้ แต่ต้องคอยป้อนจากหลอดเพราะมันกินจากถ้วยไม่เป็น ซื้ออาหารเม็ดเล็กๆมาให้ ตอนแรกมันก็กินไม่เป็น จนมา 2 วันนี้เองที่มันเริ่มกินได้ ว่าแต่..นู๋เหมียวตัวแค่นี้ ทะมายอุนจินู๋ใหญ่นักอ้า คุณป้าเห็นละช๊อกเลย พุงก็ป่องมาก แต่ก็ดีใจที่โตขึ้น จากที่เคยเดินไม่ได้ได้แต่คลานดุ๊บๆมาเป็นเดินเล่นวิ่งไล่จับกัน เฮ่อ หวังว่าแกจะอยู่ไปนานๆเง้อ

2007/Apr/26

บ่ายคล้อยวันนี้ฝ่าความร้อนไปเดินสะพานเหล็กมา กระเป๋าตังที่ตอนแรกเริ่มพองๆก็มีอันต้องฟีบลง..สาเหตุไม่ใช่อื่นไกล เพื่อไปถอย น้องไอติม หรือ NDS Lite สีชมพูใสปิ๊ง เลิฟ เลิฟ เห็นแล้วโรคหัวใจกำเริบ อยากจะมีความรักมันซะเดี๋ยวนั้น (เอ้ย ไอ้เว่อร์) กับ พา ไอ้อ้วน NDS ตัวใหญ่เก๋ากึ้กไปเข้าอู่ซะหน่อย คาดว่าหลังจากผ่านศึกมาแรมปี ด้วยน้ำมืออันหนักหน่วงของเรา ทำให้สติ๊กเกอร์กันรอยหน้าจอมันทะลุ..ช่าย ทะลุเลยอ้ะ

หลังจากได้ยินประกาศิตจากร้านมาว่า ไอ้อ้วน ซ่อมได้แต่ไม่มีอะไหล่ กำลังใจก็ลดวูบลงมา รีบพาน้องไอติมกลับบ้านบัดเดี๋ยวนั้น พอกลับมาก็ลูบๆคลำๆเล่นๆนิดหน่อย (ลืมบอกไปว่า น้องไอติม บ่จ้ายของเฮา อ้ะ) ข้าพเจ้าก็อยากจะกรีดร้องให้ลั่น ทะมายมันถึงหะรูหะรากว่าไอ้อ้วนเพื่อนยากยิ่งนัก อยากด้ายยยยเง้อ แต่ทว่าจะกรีดร้องไปก็คงไม่มีใครได้ยิน ถ้าได้ยินคาดว่าอาจจะโดน Backhand จากท่านแม่ได้ ไปญี่ปุ่นมาไม่ทันไร กลับมาดันจะเอาของที่ Made in Japan อีก แต่ครั้นจะไปจำนำไอ้อ้วนก็ใช่ที่ ของเราซื้อรึก็เปล่า ไปข่มขู่อายัดเค้ามาเป็นของตนเอง เฮ่อ ดูกันเอาเองละกัน

ไอ้อ้วนจอเล็กกว่าน้องไอติมอีกนะเนี่ย เชื่อเค้าเลย ละเดี๋ยวดูภาพนะ

อันนี้ภาพของไอ้อ้วน

อันนี้ของน้องไอติม โหยย..คนละสีเลยอะ สดใสปิ๊งปั๊งมาก แต่ไม่รู้จะทนมือทนเท้า(!!?) เรารึเปล่า เหอๆ

2007/Apr/10

ก็..กลับมาแล้ว หลังจากไปลัลล้าอยู่ที่แดนปลาดิบมาพักหนึ่ง กลับมาก็ต้องมาพบเจอกับมรสุมการทำงาน และร่างกายที่เริ่มจะล้า แต่ก็นั่นแหละ ความสนุกและประสบการณ์ที่หาไม่ได้ง่ายๆ มันก็มากับความเหนื่อยสุดๆอยู่เสมอๆ(สำหรับเราน่ะนะ) ยังไงก็ต้องขอขอบคุณผู้ร่วมเดินทางทั้ง 2 คนที่ทำให้ทริปนี้เป็นไปได้ขึ้นมา ไปกับพวกท่านสนุกมากๆเลย เป็นอีกแบบจากที่เคยไปรอบก่อน เหนื่อยกว่าเยอะ แต่ก็สนุกมากๆ

สำหรับในตอนนี้ คงยังไม่มีอะไรมากไปกว่าการบ่นเรื่อยๆของเรา ยังไม่รู้จะเรียบเรียงสิ่งที่ไปสนุกกันมายังไงดี นับตั้งแต่วันแรกที่แสนจะโชคดีสุดๆกับการได้อัพที่นั่งเป็น Executive Class ถ้ามีโอกาสคราวหน้าก่อนไปชั้นจะกราบไหว้แกเช้าเย็นเลย แต่..เกรงว่าหนหน้าจะเป็นความโชคดีที่ต้องแลกมาด้วยแว่นของชั้นแทน หรือของเรโกะจัง

ไว้ได้รูปละจะได้เริ่มร่ายยาว ก่อนที่สมองRamน้อยๆCPUต่ำๆอันนี้จะลืมซะหมดเอ..หรือจะรอก๊อปแกก็ดีนะโซระจัง โฮะ โฮะ โฮะ